من با خودم

دوره می‌کنم تمام روزهای رفته تا همیشه را

manbakhodam — Fri, 30 Oct 2009 19:49:18 GMT

ياد روزي افتادم كه عبدالله رفت با قيصر مصاحبه كند و قيصر علارغم هميشه پذيرفت. بعدها كه از عبدالله پرسيدم چه شد كه پذيرفت گفت نام اخوان را آوردم.

قصد كرده بودم فعلا ننويسم. تا چند كار عقب افتاده را انجام نداده‌ام و تحويل نداده‌ام دست به نوشتن براي جايي نبرم. وقتي مهدي مولايي زنگ زد و گفت بنويس، آن هم درباره‌ي قيصر، يكه خوردم و سر به تعظيم پايين انداختم و گفتم چشم. از عبدالله هم خواهش كردم بنويسد. هر دو نوشتيم.

مي‌توانيد يادداشت‌هاي ما را در اينجا و اينجا بخوانيد. براي من جالب حس و حال ما است در ديدارهايي كه با قيصر داشته‌ايم.

نامه‌اي به مناسبت امير اسماعيلي

manbakhodam — Sun, 25 Oct 2009 19:26:18 GMT

امير جان، سلام

چند دقيقه است كه نشسته‌ام و فكر مي‌كنم برايت در اين نامه چه بنويسم.

امروز به تو گفتم اگر حوصله‌ي نوشتن بود، حتما به مناسبت مراسم سه شنبه شب‌ات خواهم نوشت. و تو گفتي حالا كه به ما رسيد آسمان... خنديدم و گفتم چشم، مي‌نويسم، اما ته دلم ـ راستش ـ از نوشتن خبري نبود.

بعد از مكالمه تلفني‌مان به روزهاي مختلف دوستي‌مان فكر كردم. روز آغاز سفر اصفهان ـ شيراز، روزي كه در دانشكده‌تان داشتم پرسه مي‌زدم و ديدمت، روز سفر به مشهد، روز تماس تو براي پيوستنم به نويسندگان آينده‌سازان، روز پيشنهاد تو براي سردبيري ويژه‌نامه‌ي نادر ابراهيمي در هفت سنگ، آن شب پياده روي بعد از مراسم آيه، و خيلي روزهاي ديگر.

يك روز، همان روزهاي اولي كه شنيدم خانم والده* عروس دار شده به خودت يا به همسرت گفتم كه «براي امير نگرانم» چرا كه نمي‌دانم همسرش او را چطور مي‌خواهد و او چطور خواهد شد ـ اين جمله‌ي بيرون گيومه را آن روز به زبان نياوردم ـ . منكر نشو، چون تو و من مي‌دانيم كه همسران بر هم تأثيرهاي زيادي مي‌گذارند، و تو مستثني نيستي... و مردها بيشتر اوقات تأثير پذيرترند. ... راستش خودخواهانه شايد دوستي‌ها را ميان زندگي جديدت مي‌جستم... . و يك روز به همسرت گفتم «با حضور شما خيالم از بابت امير راحت است». ...و راستش هنوز نمي‌دانم بايد راحت باشد يا نه.

دوست من، ... درست زماني كه كلمات من احساس نا امني مي‌كنند، تو مثل آن روزهاي آينده سازان، دستور نوشتن داده‌اي. و من سعي مي‌كنم از دستور سرپيچي نكنم، و دوست دارم اين نامه‌ي چند سطري پر اضطراب را با تمام كاستي‌هايش از من بپذيري. باور كن خست به خرج نمي‌دهم، اين روزها كلمه‌اي در بساط ندارم كه به دايره بريزم.

براي تو و همسرت آرزوي خوش روزي و سعادت دارم. و خواهش مي‌كنم اين نامه را به منزله‌ي استعفاي چند وقته‌ي من از تمام فعاليت‌هاي نوشتاري بدان.

حق يارت

سعيد

3 – 8 – 1388

تهران

* كساني كه امير را مي‌شناسند مي‌دانند، امير به مادر مهربانش مي‌گويد "خانم والده". من هميشه فكر مي‌كنم او اين تكه كلام را از عزيزمان "منوچهر احترامي" به ارث برده است، كساني كه استاد احترامي را از نزديك مي‌شناسند، مي‌دانند.

يادداشت چهارم - از سر دلتنگي هجدهم مهر ماهي كه شخصي است

manbakhodam — Sat, 10 Oct 2009 11:59:18 GMT

گاهی تکرار روزهای

گذشته

برای من تسلی است

مرا می بخشید

احمدرضا احمدي

اين يادداشت‌ها مختصات خودشان را دارند. يك سال يكبار تكرار مي‌شوند. هربار 365 روز بهشان فكر مي‌كنم و با خودم مي‌گويم اين را مي‌نويسم و آن را... دل بسته‌شان مي‌شوم و دل مي‌كنم. اما عاقبت سمت و سوي خودشان را پيدا مي‌كنند. سمت خودشان عجيب حال و هواي تو را دارد. كاش خبري از كيانوش بيايد، اشك‌هايش را و دادهايش را فراموش نمي‌كنم از پس آن پياده روي زير باران تا برسيم به هم كه تو بشوي نقل محفلمان و ... خلاصه كنم كه : دلم برايت تنگ شده.

نه باور كرده‌ام و نه باور مي‌كنم كه تو رفته باشي عراق. يا رفته باشي به خانه‌ي بخت. يا رفته باشي كه دم‌پر من نباشي كه من خود بشوم بعد اين سالها... باور نمي‌كنم ديگر. اين را پيام دم گوشم زمزمه مي‌كند هربار كه مي‌روم كنار مزارش و از تو مي‌پرسم. هي مي‌آيد به خواب و بيداري‌ام و مي‌گويد يك جايي همين دور و بري. و خيال مي‌كنم دارم رصد مي‌شوم. ... هي بانو... بانو... بانو... اين متن‌ها را ـ همين متن‌هاي مختص خودت را كه هر 18 مهر يكبار نوشته مي‌شوند را مي‌گويم ـ با صداي من بشنو. اينها فقط كلمات من نيستند، كلمات قطعا كم خواهند آورد... صدايم را ـ با همه‌ي بدي‌هايش ـ به پيوست مي‌فرستم... و فكر مي‌كنم گوشم را هم بايد بفرستم... كه شنونده هم داشته باشد... تو كه نمي‌خواني. من واقعا ماندم وقتي خطاب سوال قرار گرفتم كه : آيا او هم اينقدر كه تو بهارخند را دوست داري تو را دوست دارد؟

سوالها همه ساده بيان مي‌شوند و سالها انسان را به تكاپوي پاسخ مي‌اندازند... تكاپويي كه هيچگان نخواهي فهميد به سرانجام مي‌رسد يا نه.

يكبار خيال كردم كه آمده‌اي باز... تماس گرفته‌اي... شماره‌ات دوباره روي گوشي‌ام افتاده، جواب داده‌ام و گفته‌اي كه مي‌خواهي كتاب جلد پارچه‌اي آبي رنگت را كه شعرهايت است، برايم بياوري... كه بخوانم. گفتم خوب است قرار مي‌گذاريم. من شروع كردم به جمع كردن يادداشت‌هايم كه برايت بياورم، كه تو هم بخواني. ... از خيال بيرون زدم... احوال خوشي نداشتم / شايد اگر بخواني "ندارم هنوز" بهتر باشد.

يكبار هم همين چند روز قبل در مسيري درون شهر كنار راننده خوابم برد... در كوهي سرما زده زير توده‌هاي برف شديد نشسته بوديم من تو را بيدار نگه مي‌داشتم كه خوابت نبرد... تو مرا ... و خيال مي‌كنم كه عاقبت هر دو خوابمان برد.

مي‌بيني؟ اينها دو نمونه‌اند.

سه حالت حضورت را هم مي‌خواهم "سفر پاييزي" كنم. طرحش را نوشته‌ام. مقدمات ساختش فراهم شود يك فيلم سه اپيزودي مي‌شود.

نبودنت عجيب به همم ريخته. هزارها ايده از جانب تو به سويم مي‌آيد و هر سال بدتر از سال قبل مي‌شوم. يادداشت‌ها را نگاه كن، سند حرف من هستند. چند بار به سرم زد كه ديگر ننويسم اين هجدهم‌ها را... مي‌داني چرا؟ بخاطر اينكه مثل دين من خصوصي‌اند. اما باز خيال مي‌كنم كه اين وبلاگ ... بگذريم. يك روز حامد پرسيد تو چه خيري از اين بلاگ ديده‌اي؟ و به تمسخر گفت "من با خودم" و جواب شنيد "تو از آزاده چه خيري ديده‌اي؟" آزاده را كه مي‌شناسي؟ تمام كس و كارش است، حالا اگر كنار گوش اين بلاگ زمزمه‌اي نكنم چه كنم؟

دل خوش داستان سوم فيه ما فيه ام و قصه‌ي وصل آقاي قاضي از پس سي سال مجاهده. ... و خوشحالم كه هستي... اگرچه حالا خيلي‌ها خيال مي‌كنند تو توهمي هستي از جانب من. راستي يك چيزي بگويم بخندي يكبار يكي‌شان ـ يكي از همين‌ها كه گمان كنم به تو حسودي مي‌كند ـ تو را با سان‌شاين و بستي و نان خامه‌اي قياس كرد. گفت تو سان‌شايني بوده‌اي كه نيستي حالا، حالا بيا بستي و نان خامه‌اي را امتحان كن، شايد دوست داشتي... تلفن را كه قطع كردم كلي به او خنديدم و كلي به حال خودم زار زدم. چه مي‌گويند اينها؟ من ايمان دارم كه تو هستي.

اين يادداشت مثل هر سال به دلم ننشست. يك كلام نخ نما بگويم كه جرات گفتنش را ندارم و دوست دارم بداني كه دوست مي‌دارمت به بانگ بلند... و بغض مي‌كنم. امروز باز هم هجدهم مهر است؟

________________

پ.ن : يادداشت‌هاي سالهاي قبل

جمله‌ي عطف

manbakhodam — Tue, 06 Oct 2009 21:52:18 GMT

ابتداي جمله

شاعري سپيد بودم و

انتهاي جمله

شاعري سياه

من ميان چند حرف و

بَعد چند ثانيه

خلاصه‌اي

از تمام عمر رفته و

روزهاي مانده‌ام شدم

پس سكوت مي‌كنم

بخوان :

خيال آفتابگون

manbakhodam — Tue, 06 Oct 2009 15:01:18 GMT

هنوز فصل سبز ما نرفته

فصل دانه‌ي انارهاي سرخ و

فصل چترها نيامده

ميان سرد‌هاي بي كرانه‌ي سفيدْ فصليِ سكوتْ

مانده‌ام

استقبال

manbakhodam — Sun, 27 Sep 2009 21:59:18 GMT

دست‌هايم را تا چشم كار مي‌كند باز كردم، تو به آغوشم آمدي... خنديدم و صورتم را به صورتت ‌چسباندم و بغضم را فرو ‌خوردم. چشم‌هايم را‌بستم و بعد چند لحظه باز ‌كردم. باد شديدي آمد... در دنياي به آغوش كشيده‌ام طوفان شد و تمام كاغذ‌هايي كه نام تو را داشت به هوا رفت... با هم پي‌شان مي‌دويديم... من هم بخشي از دنياي به آغوش كشيده‌ام شده بودم. آنقدر پي كاغذها دويديم كه به ساحلي نزديك‌هاي جنگلي رسيديم... از دور ديدم كه من‌يي روي تخته سنگي نشسته و تو‌يي روي تكه چوبي و دريا طوفاني است و نم باراني مي‌آيد، موج‌ها به صخره‌ها مي‌خوردند و دانه‌هاي كوچكي مي‌شدند آماده‌ي محو شدن در هوا... توي آن دور نشسته به من آن دور نشسته گفتي بيايم كنارت. آمدم و خنده‌ات را پنهان كردي و نفس عميق‌ات را بيرون دادي و گفتي من اگر نگويم تو كه لام تا كام حرف نميزني! نگاهم را از صورتت دزديدم و پرسيدم چه بگويم؟ گفتني‌ها را آنوقت كه قرار بود بشنوي نبودي كه بشنوي... نوشتم روي كاغذ‌هايي كه مدتي است نيستند دم دستم انگار گوشي پيدا كرده‌اند و بلند بلند خوانده مي‌شوند... گفتي باران! گفتم يادت هست؟ هميشه باران مي‌آمد... ايستادي... ايستادم. دست‌هايت را تا چشم كار مي‌كرد باز كردي... من كنارت در آغوشت گم شد... من مي‌ديدم كه دارد گم مي‌شود هرچه به توي آن سوتر گفتم نگاه كن نگاه نكردي و گم شدم. حالا دو تا تو كنارم در ساحل ايستاده بود... و يك من. تويي در نزديكي من كه از حضور من آگاه بود و تويي دورتر كه انگار اصلا مرا نمي‌ديد. باران شديد شد و خيال بازگشت به كاغذ‌هاي جوهر پخش‌ام آمد... اين را از اين بابت مي‌گويم كه يكي‌شان را كه ديدم لاي دو شقايق وحشي افتاده بود و از آن دو آغوش باز سخن مي‌گفت... توي دورتر پشت سنگ‌ها ناپيدا شدي... من تمام اين‌ها را نوشته بودم. و نوشته بودم كه بايد دست‌هايت را بگيرم. گفتم و آغوشم باز شد و دنيايي كه در آغوشم بود از سينه‌ام بيرون آمد. شب بود. انگشت‌هاي دست راستم قاصدكي را ميان خودشان داشتند ... باد آمد و قاصدك رها شد... پي‌اش دويدم و به كوهي رسيدم كه پشت تمام سنگ‌هايش نقش دختر و پسري حك شده بود كه آغوششان تا بيكران باز بود...

ماهي‌ها عاشق مي‌شوند*

manbakhodam — Sun, 20 Sep 2009 18:48:18 GMT

آنچه از من برای تو نمایان می شود، نیستم.

جبران خليل جبران

قرار بود و نبود كه بروم كنار رود هزار ماهي و بنشينم يا ننشينم و نگاه كنم يا نگاه نكنم كه ماهي از كدام سمتش از كنارم مي‌گذرد يا نمي‌گذرد، و چند خال دارد يا ندارد... كه اگر فرد بود نشانه‌ي خوشبختي است، و اگر زوج بود نشانه‌ي اينكه تو نمي‌آيي. سفر بلند بود و صدا كوتاه، تو جلوتر بودي و من اگر آن دو چشمي بودم كه تو را مي‌پاييد، پس عقب‌تر ايستاده بودم يا راه مي‌رفتم و نمي‌رسيدم، يا شايد خال‌ها فرد بود و رسيده بودم و اين نگاه شخص ديگري بود كه به من مي‌فهماند در خواب، يا در بيداري كه تو حتي كنار من خوشبخت نخواهي بود. قرار بود و نبود كه صدا را بلند كنم كه بگويم يا نگويم... ترديد جانم را اما گرفته بود و در اين شك نبود كه اگر اين ترديد نبود من حالا تمام خال‌هاي تمام ماهي‌هاي رود هزار ماهي را شمرده بودم، حتي شايد يك ماژيك مشكي بر مي‌داشتم و روي بعضي‌ها خال مي‌گذاشتم كه صد در نود و نه، فرد شود. (من مي‌دانم كه يادت هست... و اگر نباشد حتما يادت مي‌آيد كه گفتي اگر صد در صد باشد خيلي زياد مي‌شود... آنوقت اگر ما هم بتوانيم بشماريم آنها كه چشمشان مشكل دارد صفرها را پس و پيش مي‌بينند و اشتباه مي‌شود. ما بايد جلوي كوچكترين اشتباه‌ها را بگيريم، اين اشتباه كه بزرگ است، اشتباهي مثل خال ماهي‌ها... زير گردنشان را هم ببين. شايد خالي جا بماند و محاسبه را فرد يا ... خدا نكند زوج شود...) صدايم را آرام كردم و گفتم : سلام... خودتي؟ صدايت را آرام كردي و گفتي : سلام... خودمم. صدايم را كمي بلند‌تر كردم و گفتم : سلام ... خوبي؟ پس بالاخره ماهي‌ها خال‌هاي فرد داشتند؟ سلام كردي دوباره و گفتي : هنوز عادتت از سرت نيفتاده كه يكبار سلام كني؟ ماهي‌ها را كه قرار بود تو خالشماري كني. با همان صدا گفتم : قرار بود. اما با خودم گفتم چطور مي‌توانم خودم را ببخشم اگر خال ماهي‌ها زوج باشد؟ آنوقت بايد تا سرِ دريا مي‌رفتم و ماهي‌اي پيدا مي‌كردم كه خال فرد داشته باشد و دو جفت مي‌آوردم و اينجا پرورش مي‌دادم كه بالاخره هزار ماهي بشود و تو برگردي... تازه آنوقت هم دوهزار ماهي مي‌شد. ماهي‌هاي قبلي را كه بيرون نمي‌كرديم... مي‌كرديم؟ صدايت را كمي بالاتر آوردي و گفتي :‌ بيرون نه، اما خوب شد كه نشمردي... من از دلشوره مي‌مردم آنوقت، آنوقت اصلا خودم را نمي‌بخشيدم، چون من پيشنهاد داده بودم كه بشمري ... كه ببيني بر مي‌گردم يا نه. برگشتم. تازه در آن‌صورت ما غذا براي بچه‌ ماهي‌هايمان نداشتيم. دستم را سمتت دراز كردم و دست‌هايم را گرفتي و گفتي : باور نمي‌كنم كه برگشته‌ام. به چشم‌هايت خيره شدم و گفتم : از سوي چشمهايت كم نشده، اما خستگي ميانشان نشسته، اين يعني آمده‌اي. يعني راه زيادي آمده‌اي تا به رود هزار ماهي برسي. گفتي : يعني راه زيادي آمده‌ام كه به چشم‌هاي تو نگاه كنم. يك ماهي آمد كنار پاي ما كه در آب بود و پاي تو را بوسيد. و آمد كنار پاي من و پاي مرا بوسيد. گفتي بشماريم؟ اينبار با هم. شمرديم. شماره‌ها هرقدر بالاتر مي‌رفتند من بيشتر مي‌ترسيدم. تو نگران‌تر مي‌شمردي. شماره‌ها روي 101 ماند. تو خنديدي، بغلت كردم. پيشاني‌هايمان را به هم چسبانديم و از نسيمي كه از ميان لب‌هامان مي‌گذشت نفس كشيديم انگار ـ ساعت‌ها. چشم كه باز كرديم پاهامان در آب بود هنوز و ماهي‌ها دورمان بودند هنوز... تو پرسيدي زير گردنش را شمردي؟ صدايم را آرام كردم و گفتم : نه، اگر خال داشت همه چيز خراب مي‌شد. صدايت را آرام كردي و گفتي : و اگر داشت و نشمردي... به زودي همه چيز خراب مي‌شود. اشك در چشم‌هايت بود... اشك ريخت روي گونه‌ام. صداي كسي از دور مي‌آمد كه مرا صدا مي‌زد و فانوس به دست داشت، نورش مشخص بود از دور... من چشم‌هايم را بستم. پرسيدم صدايم مي‌كنند؟ گفتي 101 خوب است. دست‌هاي ما است و ما. ما هر كدام يكي ميان صفر دست‌هايي هستيم كه به هم گره شده‌اند. خنديدم. هنوز صدايم مي‌كردند. تو دوست نداشتي قبول كني كه صدايم مي‌كنند. مرا پيدا كردند، و بردند. و ظهر فردايش از طبق نسخه‌ي طبيب از رود هزار ماهي برايم ماهي گرفتند و من ديدم كه زير گلوي ماهي خال ريزي ميانِ نشان شدن و نشدن مانده بود يا شايد نمانده بود.

_____________________________

* "ماهي‌ها عاشق مي‌شوند" نام فيلمي از علي رفيعي است.

بدون شرح

manbakhodam — Wed, 16 Sep 2009 21:36:18 GMT

دست بيفكن به گردن باد در سپيده‌ي صيحي كه باران را به هديه‌ي روزي خوش برايت آورده، و لب‌هايش را به لب‌هايت نزديك‌ كن و نفسش را نفس بكش: سرشار مي‌شوي از قطرات شبنم با چشم آشنا اگر نفست عميق باشد و از بن جان. بوسه را بگذار به موعدي ديگر، كه ما نباشيم... كه خنده از پس چشم‌ها برآيد و در قلبت طلوع كند و در پوستت به ظهر بنشيند و عصرگاهي آرام به آغوش بگيري‌اش و شبانگاه يكي شويد از عمر پيش رو با پيشينه‌اي از همه‌ي سرنوشت‌هاي به انجام رسيده‌. آرام اشك‌هاي به ياد مانده از پس لبخند‌هاي به سرعت برق، رعد آميز... دلتنگ خنده‌هاي «نخند عاشق مي‌شوم» هر شب، سر به زير بوييدن‌هاي سر به سر نزديك كردن به اميد به مشام رسيدن هرچه بيشتر، آيين آراميدن در ارتفاعات بي‌خويشتني، به دست‌هات نگاه كن، ... كاسه‌اي شده منتظر باراني از پس ناآرامي‌هاي شبانه‌ي ماه و مه دم صبح‌گاه كوهي پوشيده از برف. خانه‌آباد، دلنگران، بگذر ار بايد نبايد هر روزه‌ي آب و آينه. در مشجر پايين آمدن آب از چهره‌اي كه تو را منعكس مي‌كند... نفست را آزاد كن، خنده‌ام دلتنگ نشود...

از حرف‌هاي نگفته...

manbakhodam — Wed, 09 Sep 2009 20:36:18 GMT

... صلح كن تا كه به خنده‌ي آينه بخندي و هنگام اشك سرش را به شانه بگيري و بغض‌ات را فرو بخوري، صلح كن. تو و آينه خويشان هم‌ايد. از سرنوشت گيسوي پريشان آينه اگر بخواهي، بوي آفتاب سوختگي اوايل تير را به نشانه خواهم آورد، و از سرنوشت اشك اگر بپرسي، خنده‌اي از سر دلخوشي چشماني كه دقايقي است نباريده. شانه به دست بگير، بگذار موهاي آفتاب سوخته از پس شكنجه‌ي صد خنجر آفتاب تيز را به مصاف رود، دستانم را بگير و بگذار بي دلهره‌ اشكت را، رد اشك‌هايت را به نوازشي برآيم. بگذار اين دعاي مادرانِ مويه مستجاب شود و رقصت سرنوشت دست‌هاي گره شده‌ي امروز در عطر سبزه‌ زار‌هاي لا به لاي شقايقان وحشي دشت باشد. از من، از تلاقي نگاه و معصوميت پرسيدند، تو نگو. از من، از سرشاري آينه از دو تبسم صبحگاهي پرسيدند، منكر شو. از من از خيل آدمهاي همرنگ پرسيدند، تو مرو. از من از تو پرسيدند، خنديدم. و انتظار هيچ آينه‌اي براورده‌ي نماز صبحگاهي مادر بزرگ نشد. تو صلح كن، تا پريشانگويي آب در شره‌ي از سنگ‌ها دوباره تكرار شود و مه با درياچه راه بيايد و خانه‌ها ستاره‌هايي شوند به استقبال ما آمده از پي فرودي در شب. صدايم را از پس آب و هق هق و شب‌گريه‌هاي چشم در چشم ستاره‌اي فرضي مي‌شنوي؟ حتما. اين چه سوالي است؟ بگذار كمي سكوت كنم. به آب و آينه و موهاي برشته‌ زير آفتاب قسم، كه رسم، رسم من و تو نيست در نظر صلح ناپذيران. ما، هركه نداند تو مي‌داني با هر تبسم چقدر قند در دل آب مي‌كنيم. بگذريم. خانه امن نيست، ستاره امن نيست،كوچه امن نيست، خيابان امن نيست، شهر امن نيست، حتي زانوانم امن نيستند تا سر به رويشان بگذاري و به خواب هفت پادشهان قصه‌ي هر آينه‌ي‌مان بروي ... اصلا واقعيت را كه بخواهي، مي‌گويم : « ...

جسم ترانه قلب ندا

manbakhodam — Wed, 09 Sep 2009 17:16:18 GMT

روزهاي بعد از انتخابات ايران آنقدر پر تنش و التهاب گذشت كه وقتي امروز درباره‌ي آن حرف مي‌زنيم،‌ انگار از خاطره‌اي دور سخن مي‌گوييم،‌ كه باورمان نيست از پس رويمان گذشته... و ما باختگان... يا بردگان اين جريانيم.

در اين روزها هنرمندان زيادي براي جريان ايجاد شده، و يا براي جزء به جزء اتفاقات آثاري خلق كرده‌اند. از آخرين و شايد بهترين نمونه‌هاي آن اجراي شعر "تفنگت را زمين بگذار" فريدون مشيري توسط استاد شجريان مي‌توانم نام ببرم. اما امروز شعري به دستم رسيد كه دوستان گفتند اثر تازه‌اي است از خانم سيمين بهبهاني، شعر خوبي به نظرم آمد، چه از ايشان باشد و چه نباشد.

شعر را در پايين بخوانيد:

سجاده فرش عنف و تجاوز، اي داعيان شرع خدا را!

بر قتل عام دين و مروت، دست كه بسته چشم شما را؟

الله اكبر است كه هر شب، همراه جان آمده بر لب

آتشفشان به بال شياطين، كرده است پاره پاره فضا را

از شرع غير نام نمانده‌ست،‌ از عرف جز حرام نمانده‌است

بر مدعا گواه گرفتم، جسم ترانه قلب ندا را

انصاف را به هيچ شمردند، بس خون بي گناه كه خوردند

شرم آيدم دگر كه بگويم، بردند آبروي حيا را

سهراب‌ها به خاك غنودند، آرام آنچنان كه نبودند

كو چاره‌ساز نفرت و نفرين، تهمينه‌هاي سوگ و عزا را؟

زين پس كدام جامه بپوشند، بهر كدام خير بكوشند

آنان كه عين فاجعه ديدند،‌ فخر امام ارج عبا را

سجاده تار و پود گسسته‌ست، ديوي بر آن به جبر نشسته‌ست

گو سيل سخت آيد و شويد، سجاده و نماز ريا را